เตือนสติ “civil war”

 

มีคนปรามาสว่า  ผมไม่เข้าใจ ไม่รู้จัก "civil war"

ผมคงจะไม่ค่อยเข้าใจคำว่า "civil war" เท่าไหร่ตามที่มีใครบางคนได้กล่าวเอาไว้จริง ๆ เพราะ ทำงานอยู่ใน 3 จชต. มาตั้งแต่ปี 2542 จนกระทั้งปัจจุบัน เคยผ่านการทำงานในพื้นที่ อ.บันนังสตา จ.ยะลา และอีกหลาย ๆ พื้นที่มาก่อน เคยเสี่ยงเป็นเสียงตายมาก็หลายครั้ง ตอนนี้เป็นหัวหน้าโรงพักอยู่ในพื้นที่ แต่ผมก็ไม่เข้าใจมันอยู่ดี ถ้าหากจะมีใครกรุณาชี้แนะผมก็จะยินดีมากครับ (จริง ๆ แล้ว ใน 3 จชต.ก็ยังไม่ถึงขั้น "civil war" อยู่ดี)

เรื่องการรัฐประหาร ที่หลายคนบอกว่า เป็นเรื่องจำเป็นในการแก้ไขความขัดแย้งทางการเมืองในปัจจุบัน ผมก็ขอเรียนให้ทราบว่า "....ทหารที่ออกมาไม่ได้มีความเป็นกลาง แต่อยู่ฝ่ายเดียวกับคู่ขัดแย้งอีกฝ่าย เมื่อรัฐประหารแล้วก็แต่งตั้งคนของตัวเองออกมาไล่ล่าอีกฝ่ายด้วยหลักกฎหมายที่บูดเบี้ยว บิดเบือน อย่างเอาเป็นเอาตาย ถ้าแก้ปัญหาด้วยรัฐประหารที่ผ่านมานับสิบครั้้งในประวัติศาสตร์ของชนชั้นปกคครอง

ขอถามต่อว่า แล้วปัจจุบันแก้ปัญหาไดัหรือยัง....?

การรัฐประหารก็เป็นแค่สันดานที่แก้ไม่หายของชนชั้นปกครองที่ไม่ยอมให้ประชาชนได้โตเป็นผู้ใหญ่เสียที เพราะเมื่อประเทศมีประชาธิปไตย ความเป็นประชาธิปไตยก็จะแปรผกผันกับอำนาจครอบงำประเทศ ส่งผลกระทบต่อผลประโยชน์ที่สูบเลือดสูบเนื้อประชาชนกันอยู่ตลอดมาก็เท่านั้นเอง......

หนทางเดียวที่จะหลีกเลี่ยงความขัดแย้ง และป้องกัน "civil war" ได้ คือ กฎหมายต้องเป็นกฎหมาย การบังคับใช้กฎหมายต้องทั่วถึง เท่าเทียม และเป็นธรรม ไม่สองมาตรฐาน (หรือกล่าวอีกนัยหนึ่ง ไร้มาตรฐาน) ธรรมชาติของมนุษย์ เมื่อกฎหมาย ข้อบังคับ กฎระเบียบของสังคมไม่สามารถบังคับใช้ได้ เขาจะหันกลับไปใช้กฎธรรมชาติ และสัญชาติญาณดิบ (ให้นึกถึงสภาวะที่ไม่มีกฎหมาย ผู้คนไม่เคารพกฎหมาย ไม่สนใจว่าใครเป็นใครอีกแล้ว เหมือนครอบครัวที่ล่มสลาย พ่อไปทาง แม่ไปทาง ลูกไปทาง ลูก ๆ ทะเลาะกัน ฆ่ากันตายเพราะแย่งชิงผลประโยชน์กันเองในครอบครัว)

องค์กรอิสระต่าง ๆ จึงต้องปฏิบัติหน้าที่วินิจฉัย บังคับใช้กฎหมายอย่างมืออาชีพ ไม่เลือกที่รักมักที่ชัง ผิดว่าไปตามผิด ถูกก็ว่าไปตามถูก ไม่ลำเอียง ไม่เลือกข้าง

ชนชั้นปกครองจะต้องไม่ปากว่าตาขยิบ ต้องรู้จักปล่อยวางให้ประชาชนของตัวได้เติบใหญ่ทางความคิด เร่งพัฒนาปลูกฝังแนวคิดประชาธิปไตย (จริง ๆ) ให้ประชาชนตระหนักรู้ในสิทธิและเสรีภาพของตัวเอง อำนาจเป็นสิ่งหอมหวาน แต่ดูโลกบ้าง อย่าเห็นประชาชนเป็นลูกแหง่ เป็นของตายที่เลี้ยงบอนไซเอาไว้ไม่ปล่อยให้โตได้ด้วยตัวเอง หากศึกษาประวัติศาสตร์ "civil war" ต่างประเทศก็คงจะรู้ว่า ต้นสายปลายเหตุของ "civil war" มีทีมาจาก "ความอธรรม" ของชนชั้นปกครองเป็นหลัก สูบเลือด สูบเนื้อของประเทศชาติ ประชาชนมานานจนเคยตัว หัดปล่อยวางเสียบ้าง....

ถ้าทำไม้ได้.......

จะเอา "civil war" ก็เอาครับ ผมพร้อมแล้ว พวกคุณ ๆ ทั้งหลายล่ะพร้อมมั้ย ????

(หมายถึง พร้อมที่จะรักษากฎหมายนะครับ) ^^

พูดถึงตำรวจรัฐสภา สักนิด

เมื่อ 20 ส.ค.2556 มีการประชุมรัฐสภาเพื่อแก้ไขกฎหมายสำคัญของประเทศ หลายคนคงมีโอกาสได้เห็นความวุ่นวายซึ่งเกิดจากท่าน ส.ส.ผู้ทรงเกียรติ ได้แสดงพฤติกรรมต่าง ๆ โดยมีตำรวจรัฐสภาเข้ามาปฏิบัติหน้าที่ระงับเหตุความวุ่นวายระหว่างการประชุม

 

ความจริงแล้ว "ตำรวจรัฐสภา" เป็นตำรวจที่ไม่ใช่ข้าราชการตำรวจในสังกัดสำนักงานตำรวจแห่งชาตินะครับ...

 

"ตำรวจรัฐสภา" เป็นข้าราชการพลเรือน ในสังกัดรัฐสภา ตามพระราชบัญัติระเบียบบริหารราชการฝ่ายรัฐสภา พ.ศ.2554 มาตรา 16 ที่กำหนดให้ข้าราชการรัฐสภาสามัญ ตำแหน่งเจ้าหน้าที่ตำรวจรัฐสภา ทำหน้าที่รักษาความสงบเรียบร้อยและรักษาความปลอดภัยบุคคลและทรัพย์สินภายในบริเวณรัฐสภา เป็นเจ้าพนักงานตามประมวลกฎหมายอาญา มีอำนาจหน้าที่เช่นเดียวกับพนักงานฝ่ายปกครองหรือตำรวจตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาภายในบริเวณรัฐสภา

 

พูดให้ง่ายเข้าก็คือ "ตำรวจรัฐสภา" คือ “ตำรวจ” อีกประเภทหนึ่ง ซึ่งมีหน้าที่ดูแลรักษาความสงบเรียบร้อยของรัฐสภา โดยแต่งเครื่องแบบเหมือนตำรวจ ประดับเครื่องหมายยศตำรวจ นั่นเอง

 

บางคนอาจจะสงสัยว่า...แล้วทำไมข้าราชการพลเรือนเหล่านั้นสามารถแต่งเครื่องแบบตำรวจ และใช้เครี่องหมายยศตำรวจได้ละ!!!???

 

"ตำรวจรัฐสภา" มีสิทธิแต่งเคร่ืองแบบตำรวจ ประดับเครื่องหมายยศตำรวจได้ตาม พระราชบัญญัติยศตำรวจรัฐสภา พ.ศ.2512

 

เครื่องแบบ ยศ เครื่องหมายต่าง ๆ รัฐสภาเป็นผู้กำหนดให้แต่งกายเหมือนข้าราชการตำรวจ เพื่อให้ดูน่าเกรงขามอย่างตำรวจ

 

ข้าราชการพลเรือนเหล่านี้เมื่อออกจากพื้นที่ทำการของรัฐสภา จะแต่งเครื่องแบบประดับเครื่องหมายยศตำรวจไม่ได้โดยเด็ดขาด

 

ตามพระราชบัญญัติยศตำรวจรัฐสภา พ.ศ.2512 มาตรา 4 กำหนดยศตำรวจชั้นสัญญาบัตรสำหรับข้าราชการพลเรือนสามัญในสำนักงานเลขาธิการรัฐสภาซึ่งดำรงตำแหน่งผู้บังคับหมวดรัฐสภา ตั้งแต่ยศ พันตำรวจตรี  ลงไปถึงยศ ร้อยตำรวจตรี ส่วนมาตรา 5 กำหนดยศตำรวจชั้นประทวนฯ ตั้งแต่ยศ นายดาบตำรวจ ลงไปจนถึง สิบตำรวจตรี

 

มาตรา 7 การ แต่งตั้งให้มียศเป็นตำรวจชั้นสัญญาบัตรให้กระทำโดยประกาศพระบรมราชโองการ

 

มาตรา 8 การถอดหรือการออกจากยศตำรวจชั้นสัญญาบัตรให้กระทำโดยประกาศพระบรมราชโองการ

 

"ตำรวจรัฐสภา" จึงมีศักดิ์และสิทธิ์ในการแต่งเครื่องแบบและประดับเครื่องหมายยศตำรวจเฉพาะการปฏิบัติหน้าที่ในรัฐสภา ตามพระราชบัญญัติข้างต้นทุกประการ

 

เมื่อวานเห็นคนที่แต่งเครื่องแบบประดับยศยศพันตำรวจเอก คือน่าจะเป็นหัวหน้า รปภ. บางคนสวมหมวกช่อชัยพฤกษ์ตำแหน่งผู้กำกับการ ไม่แน่ใจว่ามีที่มาอย่างไร???

อีกครั้งกับ 3 จชต.

เมื่อวานนี้ (16 ส.ค.2556) เราได้สูญเสียวีรบุรุษของชาติไปอีกแล้วถึง 4 นาย (ข้าราชการตำรวจ สภ.รือเสาะ จ.นราธิวาส) หลายคนเกิดความรู้สึกเบื่อหน่ายต่อความสูญเสียซ้ำแล้วซ้ำเล่า บางคนอาจท้อแท้สิ้นหวังกับชะตากรรมของประเทศ บ้างก็ตำหนิรัฐบาล กองทัพ หรือสำนักงานตำรวจแห่งชาติ ว่า มัวแต่ทำอะไรกันอยู่ทำไมจึงยังปล่อยให้เกิดความสูญเสียเช่นนี้!!

ผมอยากจะเรียนให้ทราบว่า สถานการณ์ที่เกิดขึ้น ความจริงแล้วเป็นสภาวะปกติของสงครามการก่อความไม่สงบ (insurgencies warfare) ทั่วโลก ที่มีลักษณะเป็นสงครามยืดเยื้อ แย่งชิงและชี้ขาดกันด้วยมวลชน ผู้ก่อเหตุรุนแรงใช้วิธีการรบแบบกองโจร (guerrilla warfare)

ตามหลักการสงครามอสมมาตร (asymmetric warfare) สามัญดี ๆ นี่เองไม่มีอะไรสลับซับซ้อน

จุดมุ่งหมายของ "อสมมาตรวิธี" คือการใช้วิธีการรบแบบกองโจร ทำลายหลักการสงครามประการที่ 1 (ตามหลักนิยม 10 ประการของกองทัพบกไทย) คือ หลักดำรงความมุ่งหมาย ของฝ่ายตรงข้าม ในที่นี้คือ รัฐบาลไทย

 

ตัวอย่างที่คลาสสิคในเรื่องนี้ได้แก่ สงครามเวียดนาม ที่สหรัฐฯ มีอำนาจกำลังรบเหนือกว่าในทุกด้าน จึงใช้ความได้เปรียบด้านกำลังรบและอาวุธยุทโธปกรณ์ที่เหนือกว่าในการทำสงคราม  ในสนามรบสงครามตามแบบ (conventional warfare) ทหารสหรัฐฯ รบเอาชนะทางยุทธวิธีฆ่าคนเวียดนามไปนับไม่ถ้วน แต่สิ่งที่กองทัพสหรัฐฯ ไม่มีคือความชำนาญในพื้นที่  กองโจรเวียดกงได้ใช้ความได้เปรียบในพื้นที่ภูมิประเทศของกองโจรทำสงครามอสมมาตรกับสหรัฐฯ กำหนดสนามรบที่ตนเองได้เปรียบ ดำเนินกลยุทธ "เอ็งมาข้ามุด เอ็งหยุดข้าแหย่ เอ็งแย่ข้าตี เอ็งหนีข้าตาม" เป็นสงครามยืดเยื้อที่ไม่มีวันจบสิ้น ไม่มีแพ้ ชนะ ผลของสงคราม สหรัฐฯ ต้องใช้งบประมาณทางการทหารอย่างมหาศาล ในขณะที่ทหารสหรัฐฯ บาดเจ็บล้มตายไปหลายหมื่นนาย สงครามยืดเยื้อมีผลทำให้จิตใจคนอเมริกันอ่อนไหว สะเทือนใจกับชีวิตลูกหลานชาวอเมริกันที่เอาชีวิตไปทิ้งเสียโดยเปล่าประโยชน์เพื่อแผ่นดินอื่น ผู้คนเกิดความรู้สึกเอือมระอาสงคราม มีการรณรงค์เดินขบวนประท้วงไม่เอาสงครามไปทั่วประเทศเพืิ่อกดดันรัฐบาล  จนนำไปสู่การถอนกำลังทหารในที่สุด

 

หลักดำรงความมุ่งหมายทางการทหารของสหรัฐฯ ในสงครามเวียดนาม ถูกทำลายโดยพลังมวลชนที่เดินขบวนประท้วงอยู่ในมาตุภูมิ ซึ่งอยู่กันคนละซีกโลกของสนามรบ ส่งผลสะเทือน ก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงนโยบายทางการเมือง  หลักดำรงความมุ่งหมายของกองทัพสหรัฐฯ พ่ายแพ้นโยบายทางการเมืองในประเทศ  ทำให้สหรัฐฯ แพ้สงครามพ่ายทางยุทธศาสตร์ในเวียดนาม

 

นายเฮนรี่ คิซซิงเจอร์ อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงต่างประเทศสหรัฐฯ ในรัฐบาลริชาร์ด นิกสัน (ได้รับรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพ ประจำปี 1973) ได้กล่าวไว้ว่า "สำหรับฝ่ายรัฐบาลนั้น ถ้าไม่สามารถเอาชนะข้าศึกได้ก็คือแพ้ แต่สำหรับฝ่ายกองโจรแล้ว เพียงแต่พวกเขาดำรงตนเองให้อยู่ได้ก็เท่ากับชนะ" จุดมุ่งหมายการก่อเหตุความไม่สงบก็เพื่อสภาวะดังกล่าว สภาวะใน 3 จชต.อยู่ในขั้น "ยัน" กันทางยุทธศาสตร์ ไม่มีแพ้ ชนะ แต่กองโจรยังดำรงอยู่ได้ อาจกล่าวได้ว่า กองโจร "ชนะ" ในทางยุทธศาสตร์ตามความหมายข้างต้นนั่นเอง

 

ข้อแตกต่างระหว่างสหรัฐฯ ในสงครามเวียดนาม กับกองทัพไทยใน 3 จชต. คือ สหรัฐฯ ไปรุกรานบ้านเมืองคนอื่น ในขณะที่ไทยเรารบเพื่อปกป้องบ้านเมืองของเราเอง (ในความหมายของเรา) เราจึงไม่สามารถถอนกำลังทหารแล้วยกแผ่นดินให้กับกองโจรเพื่อแยกเป็นรัฐอิสระได้

 

คาร์ลฟอนท์ เคลาซ์เซวิต นักการทหารชาวปรัซเซีย (เยอรมัน) ชื่อก้องโลกเคยกล่าวเอาไว้ว่า

 

"..การสงครามคือความต่อเนื่องของการเมืองที่หลั่งเลือด.."

 

การแก้ปัญหาการก่อความไม่สงบใน 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้ให้ได้อย่างยั่งยืนนั้น ถึงแม้ว่ายังมีความจำเป็นอย่างยิ่งในการใช้กำลังทหาร ตำรวจ เข้าต่อสู้ปราบปรามกองโจร แต่กระนั้นก็ตามจะต้องใช้มิติทางการเมืองมาเป็นตัวช่วยในการแก้ไขปัญหาในมิติอื่น ๆ ด้วย  แต่จะด้วยวิธีใด (งานมวลชน, การพัฒนา, การเจรจา, เขตปกครองพิเศษ หรือจะทำสงครามสู้รบกันต่อไป ฯลฯ) ก็แล้วแต่คงเป็นการบ้านให้ทุกฝ่ายช่วยกันขบคิดหาหนทางกันต่อไป....